دیوان فروغ فرخزاد

سه دفتر اول  فروغ، یعنی «اسیر»، «دیوار» و «عصیان»، بازتابدهندهٔ صدای زنی جوان است که در جامعه ای سنتی، از محدودیتها و قفس مردسالاری رنج میبرد. در این اشعار که با زبانی ساده و گاه صریح سروده شده اند، مفاهیمی چون عشق زمینی، تنهایی، ناامیدی و عصیان در برابر سرنوشت، محوریت دارند. فروغ در این دوره، با شکستن تابوهای اجتماعی، به تصویر کشیدن احساسات زنانه و نقد جایگاه زن در جامعه میپردازد. او پس از تحولات فکری و آشنایی با دنیای سینما، از نگاه شخصی فراتر میرود و به دغدغه های انسانی و مسائل اجتماعی همچون ظلم، فقر، خودبیگانگی و مرگ میپردازد. زبان شعرش پیچیده تر و نمادین تر میشود و مفاهیمی مانند زیستن، رهایی و پیوند با طبیعت، جایگزین عشقهای زمینی صرف میگردد. این دوره، تولد دوبارهٔ شاعری است که از «اسیر» بودن به انسانی جهانی بدل میشود.