زنده بگور

داستان اصلی با این نام، روایت روزانه های یک جوان است که با زبانی سرد و بیمارگونه از رنجی عمیق و بیزاری از زندگی میگوید و خود را زنده ای میداند که در واقع به گور سپرده شده. حالات روانی او، تلاشهای نافرجامش برای پایان دادن به زندگی و احساس پوچی محض، بسیاری را به این گمان انداخته که این روایت، بازتابی از درون خود هدایت است. این داستان با جملهٔ معروف "نفسم پس میرود..." آغاز میشود و به دلیل عمق روانشناختی و لحن صریحش، از شهرت بین المللی برخوردار است و به زبانهای مختلف ترجمه شده.

مجموعه داستان «زنده به گور» دریچه ای است به جهان سیاه و تلخ هدایت که در آن، شخصیتها اغلب انسانهایی شکست خورده، منزوی و درگیر با جامعه و تقدیر خود هستند