همه می میرند اثری از سیمون دوبوار

کتاب همه میمیرند از سیمون دوبوار برای نخستین‌بار در سال ۱۹۴۶ در فرانسه منتشر شد؛ اثری بلندپروازانه، فلسفی و تاریخی که با بهره‌گیری از ساختاری روایی و زبانی شفاف، پرسش‌هایی بنیادین درباره‌ی معنای زندگی، مرگ، قدرت و پیشرفت تاریخی را پیش روی خواننده می‌گذارد. برخلاف بیشتر آثار واقع‌گرایانه و معاصر دوبوار، این رمان به‌طرزی غافلگیرکننده پا به قلمرو فانتزی و خیال می‌گذارد و تنها اثر اوست که این‌چنین از منطق رئالیستی فاصله می‌گیرد. خط اصلی داستان در دو زمان‌ روایت می‌شود: یکی در دهه‌ی ۱۹۴۰، زمانی که فوسکا، مردی جاودانه، با بازیگری به نام رجین آشنا می‌شود، و دیگری در دل تاریخ، جایی که فوسکا گذشته‌ی بلند خود را برای رجین بازگو می‌کند؛ خاطراتی که از نگاه و زبان رجین روایت می‌شوند و بیش از شش قرن از تاریخ اروپا، به‌ویژه در ایتالیا، فرانسه و آلمان را در بر می‌گیرد. در دل این بستر تاریخی، دوبوار نگاهی تیره و بدبینانه به تمدن، قدرت و مفهوم پیشرفت دارد. پرسش بنیادینی که داستان در برابر مخاطب می‌گذارد چنین است: آیا تاریخ به‌تدریج به‌سوی وضعیت بهتری حرکت می‌کند یا در چرخه‌ای بی‌پایان از تکرار اسیر شده است؟