سمک عیار اثری از خدادادبن عبدالله کاتب

سمک عیار قدیمی‌ترین افسانه ایرانیان است که در قرن ششم توسط فرامرز بن خداداد کاتب ارجانی نوشته شده و داستان را صدق بن ابوالقاسم شیرازی روایت می‌کند. داستان سمک عیار ستایش‌نامه دلیری‌ها و جوانمردی‌های سمک و یاران اوست. موضوع اصلی این کتاب دلدادگی پسر شاه حلب یعنی خورشید شاه به دختر پادشاه چین یعنی مه‌ پری است که سمک در راه وصال به او کمک می‌کند.
این داستان ساده و روان و سبکی دلپذیر دارد؛ نثر آن متعلق به قرن ششم هجری یعنی دوران شکوفایی نثر فارسی و دوران نگارش کتاب‌هایی چون کلیله و دمنه و سیاست نامه است و در آن از دروغ‌های شاخ دار خبری نیست و در آن دلیری و پهلوانی به حد اعتدال ستایش می‌شود.